Πολλές φορές στην ζωή μας αναρωτιόμαστε τί φταίει και βρισκόμαστε σε σχέσεις με ανθρώπους που παραβιάζουν τα θέλω μας, τις ανάγκες μας και τελικά εμάς. Πολλές φορές αισθανόμαστε ότι με τους ανθρώπους που έχουμε επιλέξει συνειδητά ή μη να είναι στην ζωή μας, προκαλούν περισσότερο κακό παρά καλό, μας φθείρουν και μας δηλητηριάζουν. Μπλέκουμε σε σχέσεις τοξικές λες και είναι μία συνήθεια κακή που δεν θέλουμε να κόψουμε.

Γιατί λοιπόν επιλέγουμε τέτοιες σχέσεις; Γιατί δεν επιλέγουμε ανθρώπους που μας κάνουν καλό, ανθρώπους που μας αποδέχονται όπως είμαστε; Γιατί επαναλαμβάνουμε το ίδιο μοτίβο στην ζωή μας με διαφορετικά πρόσωπα αλλά με ίδιες καταστάσεις;

Συνήθως πιστεύουμε ότι ο άλλος θα αλλάξει ή ότι θα καταλάβει το λάθος τους και δεν θα το ξανακάνει ή ότι μας αγαπάει και απλά δεν έχουμε βρει τους σωστούς τρόπους επικοινωνίας, Σχεδόν ποτέ δεν σκεφτόμαστε ότι εάν δεν αλλάξουμε εμείς η κατάσταση θα παραμείνει ίδια, και δεν το κάνουμε γιατί φοβόμαστε.

Τί φοβόμαστε πραγματικά; Φοβόμαστε να θέσουμε τα όρια μας. Να θέσουμε τον εαυτό μας ως προτεραιότητα γιατί ο φόβος ότι θα μείνουμε μόνοι μας, ότι θα τους χάσουμε από την ζωή μας, ότι θα έρθουμε σε σύγκρουση με αγαπημένα πρόσωπα είναι πολύ μεγαλύτερος από αυτό που συνήθως βιώνουμε. Η έλλειψη ορίων επιτρέπει στον άλλον όμως να γίνεται συνεχώς παραβιαστικός. Του δίνει την πεποίθηση πως ότι και να κάνει εμείς θα είμαστε εκεί. Τον κάνει να πιστεύει ότι είμαστε δεδομένοι και τελικά να μας υποτιμά.

Οι άνθρωποι δεν θέτουμε όρια γιατί απλά φοβόμαστε, θέλουμε να είμαστε αρεστοί, δεν θέλουμε να συγκρουστούμε, δεν θέλουμε να βάλουμε το εγώ μας για να μην φανούμε εγωιστικοί, δεν θέλουμε να χαλάσουμε την εικόνα μας στους άλλους. Τα όρια από την άλλη δεν είναι συνήθως αρεστά και ευκόλως αποδεκτά από τους γύρω μας γιατί τους χαλάνε την βολή τους, τους υπενθυμίζουν ότι η συμπεριφορά τους δεν θα είναι για πάντα αποδεκτή, τους θυμίζει ότι δεν θα είμαι εδώ για πάντα.

Ένα φυσικό όριο στο σπίτι μας είναι η πόρτα, υπενθυμίζει στον άλλον πάντα ότι μπορεί να περάσει μόνο εφόσον το επιθυμούμε. Εάν δεν υπήρχε η πόρτα σκεφτείτε πόση ανασφάλεια θα νιώθαμε ότι ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί κάποιος να μπει. Έτσι χωρίς πόρτα, εκτεθειμένος και συνεχώς ανήσυχος αισθάνεται και ο ψυχισμός των ανθρώπων που δεν θέτουν όρια δημιουργώντας ή συντηρώντας άλλες δυσάρεστες καταστάσεις.

Επομένως έιναι πολύ σημαντικό να θέτουμε όρια. Είναι κατανοητό πως για κάποιον που δεν το κάνει συχνά θα φανεί δύσκολη διαδικασία στην αρχή αλλά είναι μια διαδικασία που σίγουρα θα τον κάνει να νιώσει πιο ασφαλής και υγιής.