Το πώς εσύ ο ίδιος αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα είναι θέμα οπτικής γωνίας το πώς όμως αντιμετωπίζεις τις διαφορετικές οπτικές γωνίες είναι θέμα κουλτούρας.

Οι άνθρωποι που δεν σέβονται είναι άνθρωποι φοβικοί, ανασφαλείς, με αγκυλώσεις και παρωπίδες που δυσκολεύονται να συνυπάρξουν σε ένα κοινωνικό σύνολο ή σε μία ομάδα που περικλείει τόσο πολύ διαφορετικότητα.Το κυριότερο χαρακτηριστικό των ανθρώπων που δεν σέβονται είναι ότι πιστεύουν ότι μειώνοντας τον άλλον αποκτούν μεγαλύτερη υπόσταση οι ίδιοι, αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανθρώπων που «φωνάζουν» ότι είναι σημαντικοι.
Δεν χρειάζεται να «φωνάζεις» το ποιός είσαι, χρειάζεται απλά να πορεύεσαι με βάση τον σεβασμό καθώς η ένδειξη σεβασμού αντικατροπτίζει και τον αυτοσεβασμό σου.

Για να αποδεχτείς τον άλλον δεν χρειάζεται να συμφωνείς ούτε χρειάζεται να ταιριάζεις μαζί του. Τον αποδέχεσαι γιατί τον σέβεσαι, σέβεσαι το πώς είναι ο άλλος ως άνθρωπος, σέβεσαι ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τους άλλους ανθρώπους, σέβεσαι ότι οι άνθρωποι γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε σε διαφορετικές κοινωνίας, κουλτούρες, πιστεύω και πολλά άλλα που είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα τα έχουμε κάνει μέρος της δικής μας ζωής.

Μάθε να παρατηρείς, να ακούς, να αισθάνεσαι τι συμβαίνει γύρω σου και σταματά να περιστρέφεις τα πάντα γύρω από σένα, είναι μία καλή αρχή για να μπορέσεις κάποια στιγμή να σεβαστείς τον δίπλα σου. «Αξιοποίησε το χρόνο σου για να κάνεις τον εαυτό σου καλύτερο, μάθε από τα γραπτά των άλλων ώστε να αποκτήσεις πιο εύκολα αυτά που οι άλλοι έχουν εργαστεί σκληρά να αποκτήσουν» είχε πει ο Σωκράτης, και για να συμπληρώσω πάνω σε αυτό, εκτίμησε και σεβάσου αυτό το δώρο της γνώσης.

Ο σεβασμός είναι θέμα παιδείας και εσωτερικής ισορροπίας και πολύ λιγότερο θέμα μόρφωσης και δυστυχώς στις μέρες μας είναι δυσεύρετος.  Εάν γυρίσουμε πολύ πίσω θα συνειδητοποιήσουμε ότι ο σεβασμός χάθηκε από τότε που αρχίσαμε να πιστεύουμε ή μας έκαναν να πιστέψουμε ότι όλοι άλλοι έχουν λιγότερη αξία μπροστά στο δικό μας εγώ, από τότε που το αίσθημα το δίκαιου ή του σωστού υπερίσχυσε της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Χάσαμε κάθε ίχνος προσανατολισμού στην ανάγκη μας να αναγάγουμε τον εαυτό μας τον πιο σημαντικό άνθρωπο μειώνοντας του άλλους.Χάσαμε τον σεβασμό στην προσπάθεια μας να επιβιώσουμε μέσα σε έναν κόσμο που αποζητά να σε προετοιμάσει ως Λύκο έτοιμο να αντιμετωπίσεις ότι βρεθεί μπροστά σου. Χάσαμε τον σεβασμό στο γεγονός ότι πάντα εμείς ξέρουμε καλύτερα από τους άλλους, τον χάσαμε όταν ξεκινήσαμε να πιστεύουμε πως είμαστε αρκετά δυνατοί ώστε να έχουμε ανάγκη τους άλλους, και το κυριότερο όταν μας έμαθαν ότι σημασία έχει να παίρνεις αυτό που θέλεις χωρίς να νοιάζεσαι για τον άλλον.

Σημαντικοί γινόμαστε μέσα από τις πράξεις μας και την στάση ζωή μας και όχι μέσα από κούφιες φιλοσοφίες και αόριστα και χαώδη ρητά. Ο σεβασμός είναι κόσμημα κι αυτό το κόσμημα μάθε να το φοράς και να το προσέχεις καθημερινά. Ίσως να είναι και το μόνο κόμσμα που σε κάνει πραγματικά πιο όμορφο…